Obraz świata, który przemija. Inspiracje sztuką Japonii w malarstwie Jana Stanisławskiego i jego uczniów; Anna Król

Pejzaże Stanisławskiego, charakteryzujące się małym formatem i wielką urodą, należą do najwybitniejszych osiągnięć sztuki przełomu XIX i XX wieku. Przez dziesięć lat artysta był profesorem prowadzącym klasę pejzażu w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jego uczniowie jako pierwsi wychodzili ze sztalugami w plener. Wykształcił ponad 60 malarzy, z których większość poświęciła się malarstwu pejzażowemu. Jan Stanisławski był również barwną i liczącą się postacią życia artystyczno-towarzyskiego młodopolskiego Krakowa. Założył Towarzystwo Artystów Polskich „Sztuka” skupiające najznamienitszych polskich artystów; współpracował z tygodnikiem literackim „Życie”, bywał na premierach teatralnych, a  także w Jamie Michalika, gdzie stał się admiratorem Kabaretu Zielony Balonik.

Ze sztuką Dalekiego Wschodu zetknął się podczas pobytu Paryżu (1885-1895). Fascynacjom dalekowschodnim sprzyjała również atmosfera Krakowa końca wieku, zauroczonego japońszczyzną w dużej mierze dzięki Feliksowi Jasieńskiemu, który kolekcjonował sztukę japońską.