Bolesław Lejman, Autoportret w kapeluszu

Leszek Koczot, Mojżesz

        Prezentowane na wystawie plenerowej prace głuchoniewidomych rzeźbiarzy, to jedynie część dorobku kilku ostatnich, corocznych, dwutygodniowych warsztatów, organizowanych od roku 1990 w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Pomysłodawcą oraz merytorycznym opiekunem wszystkich osiemnastu edycji był artysta rzeźbiarz, wychowanek warszawskiej ASP - Ryszard Stryjecki, współpracowali z nim kolejno: Wiesław Janasz, Stanisław Michalik, a od 1994 r., na stałe - głuchoniemy lrzeźbiarz Mieczysław Syposz. Począwszy od roku 1995, prace rzeźbiarzy głuchoniewidomych były eksponowane w Zamku Ujazdowskim, w galeriach Płocka, Łodzi, Krakowa, Radomia, Lublina i Kozienic.

      Orońskie warsztaty to doskonała forma arteterapii, która pozwala osobom głuchoniewidomym wyrwać się z codzienności. To także, a może nade wszystko, niepowtarzalna okazja do wyrażania  poprzez działania twórcze swoich przeżyć, emocji i nastrojów.

      W plenerach rzeźbiarskich brało udział kilkadziesiąt osób pochodzących z różnych zakątków Polski, a także z zagranicy, m. in. z  Rosji, Chorwacji czy Szwecji, z różnym stopniem niepełnoprawności i w różnym wieku.

      Tematem najczęściej podejmowanym przez uczestników warsztatów był portret i autoportret – wizerunki odzwierciedlające odczucie siebie oraz innych.

      Orońskie plenery to tylko jedna z wielu inicjatyw podejmowanych przez działające w Warszawie Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym.

Wystawie towarzyszy katalog prac w wersji polsko-angielskiej.

Kurator wystawy: Edyta Lisek-Lubaś

Patronat:

  

2009  Muzeum Regionalne w Stalowej Woli